Od czego zależą przerzuty w raku żołądka

W procesie diagnostycznym raka żołądka nie poprzestaje się na rozpoznaniu choroby podstawowej. Bardzo istotnym elementem jest określenie zaawansowania choroby – poprzez ocenę głębokości naciekania przez guz pierwotny poszczególnych warstw ściany żołądka (cecha T), określenie liczby zajętych regionalnych węzłów chłonnych (cecha N) oraz określenie, czy są obecne odległe przerzuty (cecha M).

W badaniu przedmiotowym pacjentów z rakiem żołądka często stwierdza się wyniszczenie, wzdęcia, limfadenopatię oraz hepatomegalię w przypadku przerzutów do wątroby.

Podstawową metodą diagnostyczną w raku żołądka jest endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, która pozwala na wykrycie wczesnych zmian. Pozwala także pobrać wycinki do badania histopatologicznego. Do oceny głębokości naciekania nowotworu można wykorzystać endoskopową ultrasonografię.

Badanie radiologiczne przewodu pokarmowego z kontrastem jako metoda diagnostyczna, obecnie traci na znaczeniu.

Do wykrywania przerzutów wykorzystuje się: badanie tomografii komputerowej klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy (lub rezonans magnetyczny), scyntygrafię kości, laparoskopię. W wyjątkowych sytuacjach PET.

O tym, jak powstają przerzuty, opowie nasz ekspert - prof. dr hab. Włodzimierz Olszewski, patolog.